Sohail’s Star - Comet

تمام شهرهای دلم را ريسه بسته بودم برای آمدنت. به خیالم می آیی و من از شوق آمدنت پيچك خواهم شد و به ديوارهای دلت خواهم پيچيد و بالا خواهم رفت اما نمیدانستم که …

بی خیال! سکوت میکنم …

گاهی یه دفعه اتفاقی میفته که اصلا انتظارشو نداشتی! یه اتفاقی که حتی براش برنامه ریزی هم کرده باشی!! این طوری بدتر هم میشه! نه اینکه بد بشه هاا! منظورم از بد شدن اینه که یه شوک بهت وارد میشه!

اما خب، اینم مهمه که اصلا این اتفاقه چی باشه! حتما و قطعا یه اتفاق خیلی مهم هست که هم براش برنامه ریزی کردی و هم انقدر تغییر در زندگیت ایجاد می کنه!

همش یه اتفاقه! یه چشم به هم زدن و خودت رو گرفتار دیدن!

یه چیزی میشه مثل همون کوهنوردی! مثل همون قله هایی که قبلا ها در موردش می نوشتم! این اتفاق باعث میشه قله زندگیت تغییر مسیر بده، وارد قله جدیدی میشی …

یه قله که پر از زیبایی هست در کنار سختی های مسیری که داره …

یه قله که وقتی برسی به بالاهاش به آرامشی می رسی که حد و حصر نداره!

مسیر سخت و پر پیچ و خمی هست اما به آرامش نهاییش می ارزه!

فکر کنم وارد این قله شدم! حالا حالاها پایینش هستم اما چنان آرامشی داده به من که خدا میدونه!

آرامش زیبایی بود، آرامشی که دنبالش بودم و تا حالا حسش نکرده بودم!

و …

خوشا آن دل که دلدارش تو باشی

خوشا جانی که جانانش تو باشی

تو باشی، تو باشی، تو باشی …

پ.ن۱: نماز روزه هاتون قبول، عیدتون مبارک

پ.ن۲: برام که وارد قله جدیدی از زندگی شدم و مسیری طولانی دارم دعا کنید!

تنگ غروب …
هوا دلگیر، نفس ها سرد، دلها خسته و غمگین!
ابرها شده بودن یه حجاب زیبا برای خودنمایی بیشتر خورشید!!
چه جلوه ای داشت خورشید با پرتوهای زرد و سرخ و نارنجی از پشت ابرها …
و ناگهان برگ خشکی زیر پام خورد شد و یاد «شد خزان …» دوباره در من زنده شد!
نسیمی میومد که با آرامش گونه هامو نوازش می داد و با این نوازشِ آرومش می خواست بگه که منتظر سیلی سرد زمستان باش!
همزمان شده بود با ربنای شجریان که می خوند: ربنا لاتزغ قلوبنا بعد اذ هديتنا و هب لنا من لدنك رحمه انك انت الوهاب (بارالها ، دل هاي ما را به باطل ميل مده پس از آنكه به حق هدايت فرمودی، و به ما از لطف خویش اجر کامل عطا فرما که همانا تویی بخشنده بی عوض و منت)
…
همه چی دور هم جمع شده بودن فقط برای یه بغض قشنگ و دوست داشتنی!!! و چه لذتی داشت هوای دلگیر، آسمون دلگیر، خورشید دلگیر و دل دلگیر!!!

پ.ن ۱: طبق عادت تا ۱۵ روز دیگه اینجا آپ نمیشه پس پیشاپیش تو این شبا به خصوص شبای قدر که تو راهه برام دعا کنید؛ یه دعای خیلی خیلی ساده «آدم بشم»!
پ.ن ۲: هنوز خستم!

طبقه سوم بودم

کلید آسانسور رو زدم و بعد از چند لحظه آسانسور به طبقه سوم رسید، در رو باز کردم و وارد آسانسور شدم؛
به شماره طبقات مختلف نگاه کردم و با جدیت تمام کلید طبقه سوم رو زدم تا آسانسور راه بیافته!
طبق عادت معهود بعد از زدن کلید سرم رو انداختم پایین تا به طبقه مورد نظر برسم، بعد از چند لحظه متوجه شدم که هنوز سر جام هستم!! متعجبانه دوباره کلید طبقه سوم رو زدم! اما نه؛ خبری از حرکت آسانسور نبود!
بی خیال!
من طبقه سوم هستم!!!!

پ.ن: خسته شدم

اگر خداوند برای لحظه ای فراموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و تکه کوچکی زندگی به من ارزانی می داشت، احتمالا همه آنچه را که به فکرم می رسید نمی گفتم، بلکه به همه چیزهایی که می گفتم فکر می کردم. ارج همه چیز در نظر من در ارزش آنها که در معناییست که دارند. کمتر می خوابیدم و بیشتر رویا می دیدم. چون می دانستم هر دقیقه که چشممان را بر هم می گذاریم شصت ثانیه نور را از دست می دهیم. هنگامی که دیگران می ایستادند راه می رفتم و هنگامی که دیگران می خوابیدند بیدار می ماندم! هنگامی که دیگران صحبت می کردند گوش می دادم و از خوردن یک بستنی شکلاتی چه لذتی که نمی بردم!

اگر خداوند تکه ای زندگی به من ارزانی می داشت، قبایی ساده می پوشیدم، اول به خورشید چشم می دوختم و نه تنها جسمم بلکه روحم را عریان می کردم.

خدایا، اگر دل در سینه ام همچنان می تپید، نفرتم را بر یخ می نوشتم و طلوع آفتاب را انتظار می کشیدم …

روی ستارگان با رویای سهراب شعری از حافظ را نقاشی می کردم و صدای دلنشین شجریان تصنیفی بود که به ماه هدیه می کردم. با اشک هایم گل های سرخ را آبیاری می کردم.

خدایا، اگر تکه ای زندگی می داشتم نمی گذاشتم حتی یک روز بگذرد بی آنکه به مردمی که دوستشان دارم نگویم که دوستشان دارم. به همه مردان و زنان می قبولاندم که محبوب من اند. و در کمند عشق زندگی می کردم. به انسان ها نشان می دادم که چه در اشتباهند که گمان می برند وقتی پیر شدند دیگر نمی توانند عاشق باشند. و نمی دانند زمانی پیر می شوند که دیگر نتوانند عاشق باشند! به هر کودکی دو بال می دادم. اما رهایش می کردم تا خود پرواز را بیاموزد. به سالخوردگان یاد می دادم که مرگ نه با سالخوردگی که با فراموشی سر می رسد!

آه انسان ها، از شما چه بسیار چیزها که آموخته ام. من دریافته ام که همگان می خواهند در قله کوه زندگی کنند، بی آنکه بدانند خوشبختی آنیست که در دست دارند. دریافته ام که وقتی طفل نوزاد برای اولین بار با مشت کوچکش انگشت پدر را می فشارد، او را برای همیشه به دام می اندازد. دریافته ام که یک انسان فقط وقتی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پایین بنگرد که ناگزیر باشد او را یاری دهد تا روی پای خود بایستد.

من از شما بسیار چیزها آموخته ام، اما در حقیقت فایده چندانی ندارند. چون …