از آن نترس که زندگیت پایان پذیرد،
از آن بترس که هرگز آغاز نشود …
“کریس هانسن”
خدا، انسان و عشق؛
این است امانتی که بر دوش آدم سنگینی می کند
و این است آن پیمانی که در نخستین بامداد خلقت با خدا بستیم،
و خلافت او را در کویر تعهد کردیم!
ما برای همین “هبوط” کردیم،
و این چنین است که به سوی او باز می گردیم …
“دکتر شریعتی”
عرصه ی سخن بس تنگ است!
عرصه ی معنی بس فراخ است!
از سخن پیشتر آ
تا فراخی بینی و
عرصه بینی …
“شمس تبریزی”
می خواستم زندگی کنم؛ راهم را بستند!
ستایش کردم؛ گفتند خرافات است!
عاشق شدم؛ گفتند دروغ است!
گریستم؛ گفتند بهانه است!
خندیدم؛ گفتند دیوانه است!
دنیا را نگه دارید! می خواهم پیاده شوم …
“دکتر شریعتی”
خدایا!
آتش مقدس “شک” را آنچنان در من بیفروز
تا همه ی “یقین”هایی را که در من نقش کرده اند،
بسوزند …
“دکتر شریعتی”
۳
ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق *** گفتم ای ناصح مشفق هنری بهتر از این؟!
“حافظ”